Deutschlands Höchster Biergarten und Der Jubileumsgrat


Published by Grape , 25 October 2013, 16h11.

Region: World » Germany » Alpen » Wetterstein-Gebirge
Date of the hike: 6 August 1913
Hiking grading: T6+ - Difficult High-level Alpine hike
Mountaineering grading: PD
Climbing grading: II (UIAA Grading System)
Waypoints:
Geo-Tags: D   A 
Time: 1 days
Height gain: 800 m 2624 ft.
Height loss: 1200 m 3936 ft.
Route:8km
Access to start point:Met trein tot Garmisch-Partenkirchen en de bus of trein naar Ehrwald (Oostenrijk)
Access to end point:Met de auto tot Obermoos-Ehrwald (Oostenrijk)
Accommodation:Pensions, hotels in Ehrwald. Münchnerhaus op de Zugspitze of bivak maken op het plateau van de Zugspitze.

Een lang gekoesterde wens gaat in vervulling.


Het is niet de eerste tocht in de bergen die ik met mijn dochter onderneem. Eerdere bergtouren  leidden ons door rotsen, sneeuw en ijs tot boven de 4000m. Nu hebben we gekozen voor een klettertocht over de "Jubiläumsgrat", een stevige graattour van zo'n 5 km. Je kunt starten vanaf de Zugspitze (2962m) en dan over de graat tot de Alpspitze (2620m). Hierna volgt een afdaling over een ferrata tot het Alpspitzbergstation (2025m).


Onze tocht in drie etappes.


Als vertrekpunt kozen we voor Ehrwald, net over de Duitse grens. Hier boekten we voor een nacht een hotel en konden we de volgende dag, uitgerust, met de auto naar Obermoos rijden waar vandaan we, via de Wiener Neustädterhütte (2209), naar het Münchnerhaus (2959m) en de Zugspitze (2962m) gaan.

Beneden in het dal de Eibsee met Grainau

Het weer is perfect, ook voor de komende dagen zou het zo blijven. Enkel voor de late namiddag is onweer aangekondigd. Omdat de route tot het Münchnerhaus niet al te lang is vertrekken we pas om 09.30u vanaf de parkeerplaats bij de Zugspitzbahn in Obermoos. Op de parkeerplaats kun je gratis je auto achterlaten.

Het eerste stuk van de wandeling naar de Wiener Neustädterhütte gaat deels over een skipiste. Verder boven komen we via het Gamskar onder de kabels van de Ehrwalder Zugspitzbahn terecht. Hier wordt het pad smaller en is op enkele plekken beveiligdt met staalkabels.

 

 

 

 



 

 

begin v/d klettersteig.

 

 

Na het verlaten van de grot.

Om 12.00u bereiken we de Wiener Neustädterhütte en maken een langere pauze. Genieten van het mooie uitzicht op de Eibsee,

Wiener Neustädterhütte

Grainau, Garmisch-Partenkirchen en de bergen rondom het Loisachtal. Om 13.00u verlaten we de hut en lopen naar het begin van de Stopzelzieher klettersteig. Voor ervaren bergsporters is het gebruik van zitgordel en klettersteigset niet nodig. Wel je helm opzetten, zeker als er reeds mensen boven je klimmen. Het is een leuke klim zeker met het mooie weer dat we hebben.

 

 

Bijna boven op de graat naar de Zugspitze


 




Om 15.00u begeven we ons tussen de dagjesmensen op het Zugspitzplateau. Via een verbindingsgang lopen we naar het Duitse deel van het Zugspitzplateau waar het Münchnerhaus ligt. Op een papier bij de deur staat dat slaapplaatsen om 16.00 uitgedeeld worden en vervolgens elk volgend uur. Wij hebben ons dan al voorgenomen om buiten te bivakkeren. Jammer dat de Oostenrijkers de gang tussen beide Bergstationen afsluiten, het zou een perfecte overnachtingsplek geweest zijn.  In de loop van de volgende uren komen er steeds meer mensen bij.  'S avonds als we een warme kop chocolademelk nemen blijkt ook een deel van de gelagkamer te worden gebruikt om mensen onderdak te bieden. Ook ons wordt aangeboden om ons bij het gezelschap te voegen. We bedanken, maar mocht het onweer doorzetten met hevige regen dan is het een geruststellend idee dat we alsnog naar binnen kunnen.

 

 

rondom etenstijd zijn de dagjesmensen alweer naar beneden.






Langzaam neem het naderende onweer bezit van het luchtruim boven ons. De spanning in de lucht doet de metalen vlaggenmasten knisperen. De (losse)haren van mijn dochter gaan recht overeind staan. De zon tussen en achter de wolken zorgt voor een prachtig decor.

 

 

 

 

 

Inrichten van ons slaapplekje, het terras bij de kabelbaan.



Ons bivak is spartaans. Over twee terrastafels leggen we enkele banken, aan twee zijkanten zetten we nog een tafel overeind om ons te beschermen tegen de wind en eventueel tegen de regen. Op het bord dat we tussen de spleet kunnen zien staat dat we ons op de hoogste Biergarten van Duitsland bevinden.

 

 

  

achter "Auf dem Platt" gevuld met sneeuwresten

worden enkele toppen van het Wettersteingebergte

(Wetterwandeck-Plattenspitze-Hoher Kamm-Klein- en Hochwanner)

verstopt achter een wolkenband.

Voor we in ons geïmproviseerd bivak kruipen genieten we nog een moment van onze omgeving. Gelukkig blijft het de hele nacht bij donder en bliksem. Pas tegen de ochtend drijft het onweer weg en om 05.00u verkleurt in het oosten de horizon. Een nieuwe dag breekt aan. We ruimen ons bivak op en maken ons klaar voor ons bergavontuur.

05.30 de zon duikt achter de wolken te voorschijn


aanlooproute tot de Jubileumsgraat,

links komt de steig van het Höllental omhoog

 

 

start van de Jubileumgraat

Voor we vertrekken trekken we onze zitgordel aan, voor het geval we hem nodig zouden hebben en zetten de helm op. Klaar voor vertrek.

De eerste luchtige passage zou, volgens het gidsje, een testcase zijn. Als je die niet vrij kunt afklimmen kun je beter omkeren, staat er geschreven. Wij klimmen er vlot overheen. De hele route klimmen we waar mogelijk boven op de graat. Alleen als dat niet mogelijk is wijken we uit naar de wand. Nu eens aan de rechterkant dan weer aan de linkerkant.

 
 Het klimmen is een waar genoegen. De route eist volledige concentratie. Elke stap moet staan. Elke greep dient een vaste te zijn. In dit kalkmassief dien je daar uiterst zorgvuldig op te letten.


Niet voor niets staat in het gidsje dat je Trittsicher en Schwindelfrei moet zijn. Op en naast de graat klimmend gaapt een afgrond van honderden meters. Een val zou dodelijk zijn. (enkele weken nadien verongelukt een Belgische verslaggever op deze route. Hij valt naar beneden en overleeft deze val niet.)

links de Alpspitze, rechts daarvan de Hochblassen en

net daarvoor de Volllkarspitze


Het klimmen wordt al snel een automatisme, routinematig concentreren we ons op de weg voor ons. Regelmatig staan we stil om de weg achter ons te bewonderen, de kleur van de rotsen, de bergen rondom.

 


Achtereenvolgens klauteren we over de Innere- de Mittlere- en Außere Höllentalspitze. 

Tot nog toe hebben we nergens het klettersteigset nodig om te zekeren. Ook de staalkabels laten we waar mogelijk met rust.

De graat stijgt en daalt, afwisselend zijn lastige en luchtige passages afgezekerd met een staalkabel of helemaal niet van een zekering voorzien Soms loop je bovenop de graat met voldoende ruimte en even later is ze nog maar twee voeten breed.

 

 


Dit is absoluut GEEN KLETTERSTEIG zo staat het ook beschreven in het gidsje.

We passeren zelfs abseilringen, waarschijnlijk nodig bij winterse omstandigheden. Als je op luchtige passages een extra touw nodig hebt om te zekeren ga je deze tocht zeker niet in een dag halen.





Het ene moment ga je balancerend over de graat de volgende passage klim je in 2e graads terrein omhoog of omlaag.


Vlak voor het bereiken van de Außere Höllentalspitze staat een bivakhut voor 12 personen, of meer als de omstandigheden dat wenselijk maken. Mooi rood met prima matrassen en (op dat moment) proper.



Bij de Höllentalhütte (zoals het bivak ook wel genoemd wordt) aangekomen maken we een langere pauze. Hier neem ik ook de tijd om de hakken van mijn dochter te verzorgen. Gisteren in de aanloop naar het Münchnerhaus heeft ze al een blaar opgelopen aan haar ene voet. Nu doen al een hele tijd beide hielen zeer. Als ze haar kousen uittrekt sieren twee grote blaren haar hielen aan beide voeten. Eerst laten we alles drogen in de zon en daarna plakken we ze af met Compeed en sporttape.

Het is fantastisch weer en het ziet er niet naar uit dat een onweer binnen afzienbare tijd zich zal ontwikkelen.

 







Hier klimmen we aan de kant van het Reintal


En hier ieen blik in het Höllental




Het is 13.00u als we het bivak verlaten, na een korte klim bereiken we de Außere Höllentalspitze (2720m). Het gidsje beschrijft het deel dat nu nog voor ons ligt als net zo pittig als we achter ons gelaten hebben. Vooral de slotpassage naar de Vollkarspitze vergt nog enige armkracht. We laten ons dus maar verrassen.

We passeren de richtingsbordjes voor de enige ontsnappingsmogelijkheid van de graat. Via deze pittige afdaling kun je naar de Knorrhut uitwijken. Bij echt noodweer een hachelijke onderneming.



Links de Alpspitze en rechts de Hochblassen

Wij nemen dit voor kennisgeving aan en vervolgen onze weg naar de Vollkarspitze. Om aan de voet van deze steile passage te komen moet je eerst stevig afklimmen tot in een smalle scharte. Hier besluiten we om toch gebruik te maken van onze klettersteigsets. Loodrecht gaat het zo'n 10 meter omhoog, daarna schuin terug naar de graat. 

 

De steile opstap naar de Vollkarspitze Links daarvan de

toppen van de Hochblassen en links daarvan de Alpspitze

opstap naar de steile flank van de Vollkarspitze

Enkele steile meters op de Vollkarspitze

 

Eenmaal op de top van de Vollkarspitze kunnen we de rest van de Jubileumsgraat, tot de Alpspitze overzien.

Als we vanaf de Vollkarspitze de rest van de route traceren zijn we eventjes in de veronderstelling dat we deze "hindernis" (Hochblassen) ook nog moeten nemen, maar gelukkig wijkt de route naar links, de bergflank in en zo omzeilen we de Hochblassen.

 

We hadden 4 1/2 liter water bij ons maar deze voorraad is nu bijna helemaal op en het einde is nog niet in zicht. Op een warme dag als deze (±28º ) in combinatie met de inspanning die je moet leveren is 3 l per persoon niet te veel. We zullen met het resterende water spaarzaam omgaan. Als we van de Vollkarspitze afklimmen naar de Grießkarscharte is het 16.00u. De laatste cabine van de Alpspitzbahn vertrekt om 17.30u naar het dal. Of we dat gaan halen?

 

 

Op weg naar de Grießkarscharte

Het vinden van de juiste route is een kwestie van ervaring. Op sommige plekken zie je duidelijk krassporen van stijgijzers. Ook een enkel steenmannetje geeft aan dat er mensen zijn geweest. En ook sporen van een pad duiden soms op de te volgen richting, maar niet altijd in de goede.

Dus ook hier moet je voldoende ervaring meebrengen om te besluiten waar je je weg vervolgt, pal op de graat blijven gaan of er naast.

 

 

  

Op weg naar de Grießkarscharte

In de Grießkarscharte aangekomen rijst daar de graat voor ons omhoog naar de Alpspitze, de laatste "Gipfel" in de Jubileumsgraat. Ik koester nog enige hoop dat we de laatste cabine gaan halen, ik weet immers nog niet hoe de afdaling van de Ferrata naar het bergstation er uit ziet. De vermoeidheid neemt langzaamaan toe, nu spreken we ons doorzettingsvermogen aan. De wil om ook deze laatste klim tot een goed einde te brengen. De lastigste passages van deze graat zijn voorzien van staalkabels, ijzeren staven  of -treden.

de graat naar de Alpspitze

 

 

 

de laatste meters tot de Alpspitze

 Als we om 17.00u op de Alpspitze aankomen en de afdaling via de ferrata naar het bergstation van de Alpspitzbahn gedeeltelijk kunnen overzien realiseren we ons dat we die laatste dalrit kunnen vergeten. Voor een kort moment genieten we van het geweldige uitzicht. Een fantastisch panorama koestert zich in de namiddag zon.

 

aankomst op de Alpspitze

 

De Alpspitze

De eerste tekenen van een naderend onweer kunnen we al waarnemen. Maar misschien hebben we geluk en kunnen we het Jauchsenstation Hochalm (1705m) bereiken voor het onweer daadwerkelijk losbarst. Maar eerst wacht de ferrate op ons. Een schier eindeloze ketting van staalkabels, ijzeren stiften en treden wijst ons de weg naar beneden, een artificieel snoer van zo'n 600m hebben ze in deze bergflank gebouwd.

afdaling in de Ferrata van de Alpspitze,

we zijn op dat moment de enigen


 

 


 

Als we beneden op het bergpad aankomen is het 18.20u. We lopen eerst nog naar het bergstation om te kijken of er nog iemand is en we misschien iets te drinken kunnen kopen. Helaas,alles ligt er verlaten bij. Ook de almboerderij is verlaten. En om nou een van de koeien te melken durven we niet aan. 

 

De smalle doorgang naar het bergstation van de Alpspitzbahn

Het luchtruim boven ons is langzamerhand helemaal dicht geslibd.  In de verte is het gerommel al te horen. Hoe lang zal het duren voordat dit alles ons bereikt? We begeven ons op weg naar het Jauchsenstation Hochalm. Het dreigende onweer komt steeds dichterbij en net voor we het Hochalm Jauchsenstation bereiken barst het in alle hevigheid los. Zo snel als we kunnen hollen we de laatste 100m naar het restaurant en kruipen onder de overhang van het dak. Ook hier is alles verlaten. In velden of wegen (bergen) geen mens te bekennen. Wel ontdekken we een kraan en kunnen we ons drinkflessen aanvullen. 

 

Helemaal doorweekt laten we, schuilend onder de overhang van het dak het noodweer uitrazen. Regen en hagel zwiept langs ons heen en bedekt terras en wegen onder een dikke laag hagel. Ook de temperatuur is razendsnel gedaald.

Als het noodweer voorbij is, het is dan inmiddels 21.00u geworden, zit er niets anders op dan verder af te dalen in richting Garmisch-Partenkirchen. Met de koplamp op vervolgen we onze weg. Ver beneden in het dal glimmen de lichtjes van Garmisch. 

 

We passeren het verlichte bergstation van de Kreuzeckbahn en lopen verder tot een splitsing waar we aan de linkerkant een almboerderij zien. Er brand licht, een deur staat open. Ik zeg tegen mijn dochter: ik zal vragen of we hier kunnen overnachten. We worden vriendelijk ontvangen door twee dames en een heer. Zij hebben deze hut (Tröglhütte 1415m) voor 14 dagen gehuurd, zo blijkt en natuurlijk kunnen we blijven overnachten. 

 

Tröglhütte

We vragen of we iets te drinken kunnen krijgen. Geen probleem maar dat kost dan wel €1.50 want dat moeten wij ook afdragen aan de verhuurder. We bestellen twee flesjes frisdrank en twee flessen bier. Aan tafel stel ik vast dat het inmiddels 22.30u is. Als we de eerste dorst gelest hebben vraagt de man of we nog iets willen eten. Hij heeft nog kip kerry en rijst over. Nou, dat aanbod nemen we graag aan en even later smullen we van een heerlijke maaltijd.

De volgende ochtend bieden ze ons naast een kop koffie ook nog een ontbijt aan en als ik vraag wat we betalen moeten wuift hij dit weg met de opmerking dat dit niet nodig is. Met de opmerking dat hij dan maar iets kopen moet voor de jongelui die in zijn gezelschap zijn neemt hij ons geld aan. Om half elf verlaten we de Tröglhut en dalen af naar Garmisch. 

De afdaling verloopt grotendeels over een smal bospad, geen weg die je in het pikke donker moet lopen. Bij het Talstation van de Alpspitzbahn nemen we de bus naar Garmisch Hauptbahnhof om van daaruit verder te reizen naar Ehrwald en terug naar Obermoos waar de auto staat.

 

Een geweldig mooie tour op voorwaarde dat de weersvoorspellingen goed zijn. Overnachten op het Münchnerhaus heeft als voordeel dat je vroeg kunt vertrekken waardoor je meer tijd hebt voor het hele traject. Als je de laatste Talfahrt van de Alpspitzbahn wilt halen zul je flink moeten aanpakken om dat te halen. Zo niet, dan volgt een uren lange afdaling naar Garmisch-Partenkirchen en zullen er ook geen bussen meer rijden vanaf het Talstation.

 

Zorg voor voldoende drinken, onderweg kun je nergens water bijvullen (in de zomer tenminste). Er ligt dus ook nergens sneeuw om te smelten. Zorg er voor dat je volledig bent uitgerust met voldoende kleding voor alle weersomstandigheden.

 


Hike partners: Grape


T5+ III D-
4 Sep 19
Jubiläumsgrat by fair means · JohnDoe
T5+ II D-
30 Aug 17
Jubel am Jubi · Nik Brückner

Post a comment»